'; ?> Anneke & Stiaan op trot!
December 6, 2011

De zon wordt langzaam opgeslorpt door de zee. Ik strompel ietwat ongemakkelijk uit het water nadat ik mijn voet heb gesneden aan een stuk koraal. An haar hoofd wiegt zachtjes op de tonen van haar iPod terwijl ze slaapt op het strand van Koh Chang. Onze reis is bijna voorbij. Mijn dagboek is volgekribbeld. Tijd om wat te relaxen.

Ik zeg u geen vaarwel, maar misschien tot ziens!

We krijgen Nepal maar niet uit onze hoofden. Het land heeft een diepe indruk op ons nagelaten en we leven nog steeds op het ritme van de Himalaya. Opstaan met het krieken van de dag en ‘s avonds met de kippen op stok. Tijd en ruimte hadden geen effect op ons. Het was alsof de beschaving was verdwenen en niets er meer toedeed, alle verbindingen met de bewoonde wereld quasi verbroken. Ik denk aan de dag dat ik alleen op Lamjura la arriveerde, een heel eind voor de groep en onze gidsen. Mijn hand gleed langs de gebedsmuur op de top van de pas en met één beweging stuurde ik Om Mani Padme Um (Gegroet, Juweel in de lotus.) alle richtingen uit. Een moment van opperste geluk op een slordige 3500m. Het was alsof ik 16 dagen lang mediteerde, een vrij hoofd door de ijle lucht. Sinds we terug in Thailand zijn, heb ik last van overactieve hersenen. Mijn zintuigen nemen alles rondom iets te scherp waar, te veel prikkels om te verwerken. Hoewel mijn lichaam moe is van al het reizen kan ik nauwelijks slapen. Verschillende gedachten razen non-stop door mijn hoofd.

(lees meer…)

November 26, 2011

Geen Thailand zonder olifanten. Denk de grijze mastodonten weg en het land zou maar half gevuld zijn. Tot voor kort werden olifanten gebruikt voor de houtkap. Bomen moesten plaats maken voor rijstvelden en olifanten ruimden het pad door de boomstammen weg te slepen. Ze waren het ideale transportmiddel in een dichtbegroeide jungle. Door de afschaffing van de houtkap zitten de mahout, olifantenchauffeurs, en hun gedomesticeerde olifant met een immens probleem. Zonder houtkap geen werk, laat staan een inkomen of een toekomst. Vele mahout schuimen met hun olifanten de straten af om te bedelen. Niet echt een strak plan. De dieren begeven het van de stress in de betonnen jungle terwijl de toeristen, en dan zijn we nog vriendelijk in onze verwoording, de tijd van hun leven hebben. En pas op, Thailand leeft van dit soort attracties. Je kan geen voet verzetten of ze serveren je wel één of andere tijgertempel, apenshow, voetbalmatch met olifanten em wij slikken dat. Wie wil er nu niet eens op de rug van een sufgeklopte olifant door de jungle trekken of op de foto met een gedrogeerde tijger met een tempel als decor. Het is de realiteit. Get over it!

(lees meer…)

13u30. Pat Pong ligt er verlaten bij. De kuisvrouw van de Super Pussy veegt de laatste sporen van een wilde nacht de goot in. Sporen van geilogende farang op zoek naar een veel te jong stukje heupwiegend Thais vlees. Na een wild avondje willen ze allemaal die persoonlijke jachttrofee mee naar hun hotelkamer nemen. We hebben medelijden met deze mannen. Ze zijn één voor één schaduwen van zichzelf op zoek naar troost in de armen van een Thaise vrouw of man.

De eerste heftrucks rijden het grote magazijn van Pat Pong Night Bazaar buiten. De opbouwers komen met mondjesmaat toe. Vanavond zal het hier over de koppen lopen zijn. Duizende toeristen op zoek naar souvernirs. Laverend tussen de kraampjes speuren ze naar dat ene ultieme souvenir. Een horloge, t-shirts, goedkoop houtsnijwerk of boksijzers in verschillende maten en gewichten, hier vind je alles wat je niet zoekt. De locals zullen weer hun uiterste best doen om hun shows te verkopen. “Ping pong, loekie loekie, sir”, schurken ze steeds tegen je aan. “Real Thai girl. Not expensive. Sexy time.” We houden niet zo van ping pong-ballen die uit vreemde spleetjes komen en de verkopers van de shows zijn een ware pest. Net zoals alle tuk tuk-chauffeurs die steeds op voorhand al weten waar je naartoe wil en hoeveel dat moet kosten. We zweren deze bloedzuigers af en besluiten alleen nog maar de watertaxi, skytrain en metertaxi’s te nemen in Bangkok.

(lees meer…)

November 20, 2011

Nepal oftewel de Federale Democratische Republiek Nepal is, zonder te overdrijven, een chaotisch land. Sinds de machtsovername van de Maoisten in 2007 en de degradatie van koning Dyanendra tot het staatsburgerschap is er nog geen nieuwe grondwet, laat staan enige vorm van structuur in het land. Het zuidelijke deel van het subcontinent kreunt onder de bewogen geschiedenis die ze achter de rug heeft. En dan spreken we nog niet van de moordpartij van kroonprins Dipendra. De kerel heeft de helft van zijn familie een kogel door het hoofd gejaagd toen hij te horen kreeg dat hij niet mocht trouwen met het meisje van zijn dromen. De moordende casanova heeft drie dagen in coma gelegen voor hij stierf aan zijn schotwonde en aangezien zijn vader dood was, mocht hij drie dagen lang koning zijn. Best wel bizar als je in een coma ligt en net een familiedrama hebt veroorzaakt. Soit, ondanks alle problemen op politiek en sociaal vlak proberen de Nepalezen te overleven.

(lees meer…)

November 15, 2011


Het is vroeg als we nog eens goed in onze ogen wrijven. Die laatste met Toon, onze reisleider voor de komende twee weken, was er te veel aan. Terwijl iedereen van onze groep vroeg onder de wol kroop gisteren, hebben we nog enkele Everest-pinten geconsumeerd in Sam’s Bar downtown Thamel. Waarschijnlijk de enige kroeg die hier ietwat de looks van een gezellig bruin café heeft.

Binnen enkele ogenblikken ontmoeten we onze sherpa’s, dragers en keukenploeg. Iedereen is prettig gespannen zoals alleen schoolkinderen dat kunnen zijn vlak voor een schooluitstap. Nog snel een zenuwplasje langs de kant en dan onze Tata-bus op richting Jiri, de start van de oude Everest-route. Vanaf hier vertrokken alle expedities richting de moeder aller bergen toen er nog geen vliegtuigen op Lukla vlogen. We begeven ons op de weg naar het ultieme bedevaartsoord voor klimmers. Benieuwd wat de Himalaya voor ons in petto heeft.
(lees meer…)