'; ?> 2011 August | Anneke & Stiaan op trot!
August 24, 2011

Het busje is goed gevuld. Het is een bont gezelschap. Enkele Duitse grieten die zich meteen op onze gids storten, een zwervende Hollander, een trio Fransen, een Italiaan die duidelijk van een andere planeet komt en een totaal gesjeesde lerares uit Nieuw-Zeeland. Laatsgenoemde is 1 van die betweterige types met een onuitstaanbare geldingsdrang, alsof de nulmeridiaan door haar achterste loopt. Toen ze deze ochtend om 6u, pickup time, de nachtsluis van onze hostel kwam binnengestormd om te vragen of ze nog tijd had om een verdwaalde sok op te snorren en haar kraaiennest van een kapsel in de plooi te leggen wisten we meteen hoe laat het was. Dit mens wordt een blok aan ons been. Eentje dat je liefst de eerste de beste ravijn inkiepert.

(lees meer…)

August 23, 2011

Onze wagon schokt zachtjes heen en weer terwijl hij over het spoor glijdt. We zitten op The Ghan, de meest legendarische trein dito spoorweg, richting Alice Springs. Met The Ghan reizen is avontuurlijk. Kuifje Down Under. In 1877 beslisten de Aussies een spoorweg aan te leggen tussen Adelaide en Darwin. Recht door het hart van Australie. Het duurde om en beide 50 jaar om tot in Alice Springs te geraken, ergens halverwege het traject. De laatste 1500 km tot in Darwin werden pas in 2004 gefinaliseerd.

Vroeger zette The Ghan haar reis verder op een smaller spoor. In die tijd werden kamelen ingezet om de trein te trekken. Afghanen namen het piloteren van de beesten voor hun rekening. Vandaar de naam, The Ghan.

(lees meer…)

Alvorens we doorrijden tot Halls Gap, de voordeur van The Grampians, maken we een tussenstop in Ararat. Even snel een flat white in de lokale koffiebar binnengieten, enkele ansichtkaarten schrijven en verderop posten. Volgens An kan het niet dat we kaartjes van Great Ocean Road na The Grampians versturen. Zo gezegd, zo gedaan. Nog nooit heb ik me ergens zo triestig gevoeld dan in Ararat. Het is alsof recent al het leven uit deze stad werd gezogen. Al wat overblijft is een hoopje ellende.

Na een korte pauze vertrekken we snel naar The Grampians. De weilanden links en rechts van ons worden snel ingeruild voor bush met diepe dalen en hoge toppen. Onze camper vliegt als een kermisattractie door de bochten. Van links naar rechts. Na 190.000 km op de teller begint onze bolide stevig te rammelen, maar plakt nog aan het asfalt als een blitse racewagen. In Halls Gap slaan we nog snel wat proviant in en vanaf dan is het into the wild. (lees meer…)

August 9, 2011

Na 3 dagen Sydney gaan we op zoek naar een portie zon, zee en strand. En dat op enkel 30 minuten van de stad. We kiezen bewust voor Manly. Bondi Beach, het meest bekende strand, laten we links liggen. Te commercieel en geheel op advies van enkele voorgangers. We zouden verblijven in het Manly Beach House, een tip van Brecht. Een overboeking doet ons echter de das om. We moeten verkassen naar het Ocean View Motel, een eerste krocht van een kamer. Norman Bates zou er zich thuis voelen. Een vochtige grot, zompige tapis plein en de geur van vervallen mottebollen overvallen ons. In de badkamer hebben ze een riant bubbelbad geinstalleerd. De vettige kuip heeft in jaren geen bubbels meer gemaakt. Algemene stilte. Na een luxueus leven van 3 dagen worden we nu in een eerste shithole geflikkerd. Driewerf hoera… We worden even wakker geschud. Met de platte hand in het gezicht. We staan met beide voetjes op de grond.

(lees meer…)