'; ?> Slingeren over Great Ocean Road | Anneke & Stiaan op trot!
August 9, 2011

Na 3 dagen Sydney gaan we op zoek naar een portie zon, zee en strand. En dat op enkel 30 minuten van de stad. We kiezen bewust voor Manly. Bondi Beach, het meest bekende strand, laten we links liggen. Te commercieel en geheel op advies van enkele voorgangers. We zouden verblijven in het Manly Beach House, een tip van Brecht. Een overboeking doet ons echter de das om. We moeten verkassen naar het Ocean View Motel, een eerste krocht van een kamer. Norman Bates zou er zich thuis voelen. Een vochtige grot, zompige tapis plein en de geur van vervallen mottebollen overvallen ons. In de badkamer hebben ze een riant bubbelbad geinstalleerd. De vettige kuip heeft in jaren geen bubbels meer gemaakt. Algemene stilte. Na een luxueus leven van 3 dagen worden we nu in een eerste shithole geflikkerd. Driewerf hoera… We worden even wakker geschud. Met de platte hand in het gezicht. We staan met beide voetjes op de grond.

Dan maar even bezinnen op het strand. We trekken richting Shelly Beach. De golven rollen zachtjes op het strand. We lezen een boekje en maken wilde plannen voor de komende dagen. Het weer is niet optimaal voor surfers. Enkele peddelaars schuiven op een gezapig tempo over het water. Peddelen blijkt een nieuwe rage te zijn. Je staat rechtop op een surfplank en met een roeispaan beweeg je jezelf voort. Een zeer boeiende bezigheid. Blijkbaar goed voor de BBB. Hollywood ging recent door de knieen voor het surfen voor de derde leeftijd. Soit, Manly is cool. Enkel te veel honden en ambetante kinderen. Het is alsof het de ultieme voorwaarden zijn om hier te mogen verblijven. Oh ja, en sporten. Sporten is verplicht. Vooral lopen. En liefst met hond en kinderkoets.

Great Ocean Road

Via Melbourne, een stad die we eigenlijk niet je dat vinden, trekken we met een gehuurde camper over Great Ocean Road. In Melbourne pikken we onze bolide op, een Backpacker Breezer oftewel een aftands Mitsubishi busje met een 190.000 km op de teller. Met klamme handjes neem ik plaats achter het stuur. An bestudeert de map. We moeten zo snel mogelijk Melbourne verlaten. Het is niet echt de stad om links te leren rijden. Na heel wat bloed, zweet, tranen en het nodige getier zitten we eindelijk op de Princess Highway richting Geelong. We rijden door tot Torquay, surfers’ paradise. Met het geluid van de oceaan op de achtergrond vallen we in slaap.

Volgende ochtend maken we ons klaar voor een eerste portie Great Ocean Road, een stuk slingerend asfalt van om en beide 215 km doorheen de meest ongelooflijke bush en langs meest adembenemende stranden. Bollen van strand naar strand. Van scheepswrak naar scheepswrak. De zuidkust van Australie is een immense begraafplaats van schepen. Alsof het land zich wil verdedigen van mogelijke indringers met natuurlijk afweergeschud. Uit de bush stijgt een damp op omwille van de regen die plots uit lucht valt. Het vormt een mysterieuze sluier over de weg die we met man en macht proberen te temmen met onze Breezer. Onderweg spotten we de eerste koala’s. De beesten kijken ons onverschillig aan, draaien na een tijdje hun kop en eten verder. Onze tweede nacht is een nacht in de bush. We kiezen voor Bimbi. Een caravanpark waar de koala’s boven je hoofd hangen. Terwijl de regen als machinegeweersalvo’s op het dak van onze camper knalt, luisteren we naar Urbanus in ‘ t echt. We bespreken onze route van morgen.

En dan is het tijd voor de 12 Apostelen. Deze rotsformatie is zo kenmerkend voor Great Ocean Road als wafels voor Brussel. Door het jarenlange gebeuk van de zee op de rotsen ontstonden de Apostelen. Er komen steeds nieuwe rotsen bij en anderen worden door het water opgeslorpt. Even verder ligt het wrak van waarschijnlijk het bekendste schip dat voor de kust van Australie de dieperik inging. De Loch Ard. Enkel twee opvarenden konden gered worden. Een 18-jarige majoor in opleiding redde een 18-jarige Ierse deerne. De Aussies wilden er een echte love story a la Titanic van maken. Een speekmedaille, een bank vooruit voor de ket en de vrouw vetrok terug naar Ierland. Goed geprobeerd.

Onze laatste stop is Warrnambool. Op Logans Beach willen we enkele walvissen spotten. Deze tijd van het jaar troepen walvissen hier samen voor een stevig potje rampetampen. Terwijl surfers de immense golven trotseren zien we in de verte een eerste walvis. Van tijd tot tijd spuit hij water de lucht in en laat hij het tipje van zijn staart zien. Opgewonden als een klein kind probeer ik zo goed mogelijk met mijn fototoestel in te zoomen op het gevaarte. Nog nooit was ik zo kortbij. Het vergeelde walvisskelet in de Zoo van Antwerpen is het enige walvisachtig dat ik ooit heb mogen bewonderen. Nu we de koning van de zee hebben gezien, kunnen we met een gerust hart naar Adelaide doortrekken. Maar eerst even een tussenstop in de Grampians, een nationaal park dat het Zonienwoud tot een stadspark vernedert.

jéjé en sus op 09/08/11

via skype deze morgen al heel wat te weten gekomen, toch nog plezant om die Stiaanse schrijfsels te lezen, we zitten al te wachten op nieuwe berichten uit een volgend internetcafé en hopen dat de foto’s zo goed zijn als deze tekstjes.XXX

annemie Wouters op 11/08/11

Idd ben het volledig eens met onze Sus! Keileuk om het te volgen.Genieten !! XXXX

Hugo Janssens op 11/08/11

beste vrienden, in De haan wordt er ook al serieus gepeddeld, op dit vlak blijven we niet achter, wel op veel andere politieke vlakken…mensen geniet ginderachter maar met volle teugen, zo’n reis maak je niet te veel mee in je leven, we proberen hier den boel recht te houden. ook dikke kussen van ons Elske

David op 11/08/11

“Rampetampende” walvissen ………… die foto’s wil ik zien Stiaan !! haha !
Groetjes van ons allen en geniet van jullie avontuur !
David, Nancy, Loan en Maura !

N Tano &T Lea op 13/08/11

Hallo Anneke en Stiaan wij zijn precies mee op reis nu nog de foto’s !!!Groetjes van ons xxx

rosette op 15/08/11

zéér spannend en hier komt eindelijk de zon piepen op Antwerpse moederkesdag :-) ))

ward vandermolen op 17/08/11

Volgens mij kun je de camper toch niet missen,in alle geval beter dan die
vochtige grot van het ocean vieuw motel.
Ik heb gezien, dat den Hugo ook al een bericht heeft gestuurd vanuit den
Haan. Toch ne goeie joenge Hé.
Dikke Kus

lieve op 18/08/11

die kust trekt een beetje op die van Normandie alleen zijn die apostelen een beetje veel kleiner! vraag het maar aan Steven,en Anneke wat schafte de pot
op de foto met de camper?

admin op 21/08/11

Hot dogs!

Bieke op 22/08/11

Ik lees met graagte jullie verre wedervaren!

Sofie op 29/08/11

geweldig om te lezen!

lieven en els op 02/09/11

Ben vanavond voor het eerst beginnen lezen machtig en prachtig de reis maar ook jullie schrijftalent! Gisteren met jullie vader en moeder mosselen met friet gegeten met de bende ! kussen uit kalmthout van de lieven en elske