'; ?> Into the wild, of toch een beetje | Anneke & Stiaan op trot!
August 23, 2011

Alvorens we doorrijden tot Halls Gap, de voordeur van The Grampians, maken we een tussenstop in Ararat. Even snel een flat white in de lokale koffiebar binnengieten, enkele ansichtkaarten schrijven en verderop posten. Volgens An kan het niet dat we kaartjes van Great Ocean Road na The Grampians versturen. Zo gezegd, zo gedaan. Nog nooit heb ik me ergens zo triestig gevoeld dan in Ararat. Het is alsof recent al het leven uit deze stad werd gezogen. Al wat overblijft is een hoopje ellende.

Na een korte pauze vertrekken we snel naar The Grampians. De weilanden links en rechts van ons worden snel ingeruild voor bush met diepe dalen en hoge toppen. Onze camper vliegt als een kermisattractie door de bochten. Van links naar rechts. Na 190.000 km op de teller begint onze bolide stevig te rammelen, maar plakt nog aan het asfalt als een blitse racewagen. In Halls Gap slaan we nog snel wat proviant in en vanaf dan is het into the wild.

We kopen ons een toelating om twee dagen in The Grampians te overnachten en met een grote smile op ons gezicht vertrekken we richting Lake Wartook, onze eerste slaapplaats. Na een helse rit over rode kleiwegen passeren we eindelijk aan de Mac Kenzie falls, 1 van de vele toppers van The Grampians, en onze eindbestemming voor vanavond. Enkele vissers hebben de helft van de kampplaats geannexeerd. Rond een groot vuur staan een aantal tenten opgesteld, een joekel van een bbq smeult nog na van de vorige avond en een berg lege blikjes bier schitteren als diamanten door de ondergaande avondzon. Kamperen in een nationaal park is een primitieve aangelegenheid. Er is geen elektriciteit, je kakt er boven een gat in de grond en de douche is een zak met regenwater boven je kop. Na enkele dagen is het dan ook collectief stinken geblazen.

Het park is immens en voorzien van tal van wandelingen. Honderde rangers werken de klok rond om de wandelpaden vrij te houden. Je hebt paden in alle maten en gewichten. Voor ieder wat wils. Door de immensheid van het park kom je amper collega bushwalkers tegen. Enkel kangoeroes kruisen ons pad. En die zijn best wel grappig. Ze kunnen je zonder verpinken minutenlang aanstaren en hebben totaal geen schrik als we dichterbij komen. Ik vraag me af hoe de kangoeroe is ontstaan. Het is alsof een konijn, een hert en een rat op 1 of ander uit de hand gelopen dierenfeestje te veel hebben gedronken en een iets te ingewikkelde menage-a-trois hebben ondernomen.

Resultaat: de kangoeroe. Die natuurlijke Eastpack op hun buik kan ik dan weer niet goed plaatsen in het hele verhaal. Het is en blijft een grappig dier. Zeker als de kleintjes met hun kop uit de buidel komen piepen.

Even later staan we op het dak van het park. Op 1 van de lookouts hebben we een adembenemend zicht over het park. Enkele roofvogels scheren boven de boomtoppen als kamikazes voorbij. The Grampians zijn een prachtig stukje natuur. Overdonderend. De grootsheid maakt ons lyrisch. We verzinnen nog snel enkele stoere verhalen mochten we echte bushwalkers zijn en zetten even later koers richting het veilige wandelpad.

magda wouters op 23/08/11

Anneke en Stiaan,
Het is ongeveer een maand geleden dat jullie vertrokken. Het lijkt wel gisteren… Dat komt vermoedelijk doordat we verwend worden met schitterende verslagen en foto’s. Een vijfde van de reis zit er al op! Hopelijk wordt de rest even boeiend als de eerste vier weken. Geniet er nog van, wees voorzichtig en blijf vooral schrijven.
Tot de volgende.

N Tano &T Lea op 01/09/11

Hallo Anneke en Stiaan hebben jullie iets gevonden om lekker te gaan eten met uw verjaardag,?Anneke wat is dat met dat koekje?Ik weet dat je ze graag lust ben je zo blij dat die daar ook zijn?Nog veel plezier dikke knuffel en kusjes!!!xxx

ward vandermolen op 01/09/11

anneke
nen dikke proficiat met uw verjaardag.maak er in alle geval nen leuke dag van
Zal er zeker niet aan mankeren, jullie kennende
Vanavond zitten we met de bende bij de karel.zal ook zwaar worden.
Groetjes en dikke kus