'; ?> Who the fuck is Alice? | Anneke & Stiaan op trot!
August 23, 2011

Onze wagon schokt zachtjes heen en weer terwijl hij over het spoor glijdt. We zitten op The Ghan, de meest legendarische trein dito spoorweg, richting Alice Springs. Met The Ghan reizen is avontuurlijk. Kuifje Down Under. In 1877 beslisten de Aussies een spoorweg aan te leggen tussen Adelaide en Darwin. Recht door het hart van Australie. Het duurde om en beide 50 jaar om tot in Alice Springs te geraken, ergens halverwege het traject. De laatste 1500 km tot in Darwin werden pas in 2004 gefinaliseerd.

Vroeger zette The Ghan haar reis verder op een smaller spoor. In die tijd werden kamelen ingezet om de trein te trekken. Afghanen namen het piloteren van de beesten voor hun rekening. Vandaar de naam, The Ghan.

Reizen met The Ghan is niet goedkoop. Maar met een YHA kaart, het officiele bewijs dat je een arme backpacker bent en overal op je knieen valt voor een extra korting, is het goedkoper reizen dan met het vliegtuig. We zitten in de Red zone. Voor ons heb je Gold, Platinum en enkele extreem luxueuse wagons gereserveerd voor de royals. Gold en Platinum zijn veelal gevuld met oudjes voorzien van een vette spaarboek. Ze hebben elk hun eigen cabine met slaapgelegenheid terwijl het voetvolk achteraan de trein het met een stoel moet stellen. Maar zonder knieprothese, gehoorapparaat en chronische flatulentie valt een gewoon zitje best wel mee. Ook na een rit van 24u.

Enkel de lekkende oude dame twee rijen achter ons maakt de rit haast ondraaglijk. Mensen rondom vluchten voor de walm die ontsnapt telkens ze haar achterste van haar stoel tilt. De dame kan er waarschijnlijk niets aan doen, maar telkens lucht zich verplaatst tussen de stoel en haar achterste worden we getrakteerd op een gasaanval. En dan mag je nog opgegroeid zijn naast een verbrandingsoven, deze geur is buiten categorie.

Onze wagonverantwoordelijke is blijkbaar de plezantste thuis. Met een handvol belachelijke moppen en irritant schelle stem laat hij alle oudjes bijna in hun broek doen van het lachen en jaagt hij alle buitenlanders de stuipen op het lijf. We slingeren enkele verwensingen naar zijn hoofd terwijl hij vooraan een onemanshow aan het opvoeren is.

‘Welcome to Alice Springs’, klinkt het door de speakers.  Alice Springs, Alice voor de locals, is de thuishaven van de Flying Doctors en ligt recht in het midden van Australie. Rondom heb je enkel bush, zand en Uluru. Een koppel avonturiers van rond de 70 waarschuwt ons voor Alice Springs. ‘Kijk een beetje uit als je ‘s avonds over straat loopt. Door de werkloosheid is er veel criminaliteit’, adviseren ze ons. ‘Seriously. Pas een beetje op’, roepen ze ons nog toe vooraleer we als twee muilezels met een rugzak de stad in trekken. En toegegeven. Yours truly is op zijn hoede. Voor wat of wie weet ik niet. Maar het is alsof we elk moment een aanval in de rug mogen verwachten. De bange blanke man.

In Alice Springs zie je duidelijk de eerste brokstukken van de Australische geschiedenis. Aboriginals dwalen als spoken door de straten. De ene bedelt, de ander probeert je iets aan te smeren. Je voelt de kloof tussen Aussies en Aboriginals, whitefellas en blackfellas met daartussen een onoverbrugbare leegte. En we houden zelf ook afstand. Het is een raar gevoel dat met geen woorden te beschrijven valt. We besturen elkaar vanop een afstand en dat typeert de mens. Te bang om elkaar aan te spreken. Zeker als die andere verschilt van huidskleur. De smerige moppen kennen we allemaal uit het hoofd, maar een notie van hun cultuur. No, thank you… Iemand exotisch binnen een radius van 50m en onze gevarendriehoek begint te flikkeren. Het is net zoals een Jupiler-drinker die vooroordelen heeft tegenover iemand die af en toe eens aan een Maes nipt. Dringend tijd om kopje onder te gaan in het wel en wee van de Aboriginals.

We maken ons klaar voor 3 dagen outback. We hebben een tour geboekt bij The Rock. Onze gids neemt ons mee op trot naar de heilige plaatsen in de Red Centre. Hij zal ons introduceren in het echte Australie. An en ik hebben er zin in. Dit wordt een trip naar het ware gelaat van een veel te groot land. Cooper, zo heet onze gids, zal ons inleiden in de geschiedenis van de Aboriginals. We zullen pendelen tussen Kings Canyon en Uluru met als kers op de taart zonsopgang aan Uluru oftewel Ayers Rock, het symbool van het Australische oervolk. Palya!

sara en tom op 24/08/11

vooruitgang zal nooit goed zijn voor iedereen, aboriginals zijn nooit ingeburgerd geraakt in de wereld van de white men. Toch triest, redelijk hoog percentage van hen zit serieus aan de drank en de drugs.

De wereld is op die manier overal hetzelfde. Dikke groeten ;D tom

admin op 18/09/11

Idd Tom ze zijn niet ingeburgerd. Maar diegenen die aan de drank en drugs zijn, zijn over het algemeen verstotelingen. Ze zijn uit hun gemeenschap gezet omdat ze iets hebben uitgestoken waardoor de gemeenschap in gevaar kwam. Aboriginals leven in groep en hebben zeer strikte leefregels. Als je iets mispeutert moet je daarvoor boeten. Als het echt erg is, heb je pech en kan je oprotten. Vanaf dan zitten we in een schaduwzone, ergens tussen zwart en wit, en is criminaliteit een gemakkelijke manier om te overleven.