'; ?> Op heilige grond | Anneke & Stiaan op trot!
August 24, 2011

Het busje is goed gevuld. Het is een bont gezelschap. Enkele Duitse grieten die zich meteen op onze gids storten, een zwervende Hollander, een trio Fransen, een Italiaan die duidelijk van een andere planeet komt en een totaal gesjeesde lerares uit Nieuw-Zeeland. Laatsgenoemde is 1 van die betweterige types met een onuitstaanbare geldingsdrang, alsof de nulmeridiaan door haar achterste loopt. Toen ze deze ochtend om 6u, pickup time, de nachtsluis van onze hostel kwam binnengestormd om te vragen of ze nog tijd had om een verdwaalde sok op te snorren en haar kraaiennest van een kapsel in de plooi te leggen wisten we meteen hoe laat het was. Dit mens wordt een blok aan ons been. Eentje dat je liefst de eerste de beste ravijn inkiepert.

In het busje doet de Italiaan het verhaal van de geflipte vrouw voor de twintigste keer in een soort Swahili dat enkel Italianen meester zijn. Buiten staan de Kiwi en Cooper, onze gids, ruzie te maken. Het kalf is daarnet de nachtsluis uitgestapt zonder haar bagage mee te nemen. Gevolg: deur op slot en madam heeft niets mee. De eerste verwensingen in veelal Europese talen worden haar naar het hoofd geslingerd. Na alle tumult zetten we koers richting Kings Canyon voor onze eerste hike. We laveren tussen enorme rotspartijen op weg naar de top voor enkele adembenemende vergezichten.

Tijdens de wandeling leren we het ABC van de Aboriginals. Als een echte masterchef vertelt Cooper over bush tucker oftewel al het lekkers, en dit moet je met een korreltje zout nemen, wat moeder natuur te bieden heeft. Eindelijk krijgen we een beetje grip op de Aboriginals en hun cultuur zonder een Aboriginal te ontmoeten. Klinkt raar, maar het is zo. We geraken stilaan vertrouwd met hun levenswijze hoewel we nog enkele lichtjaren van elkaar verwijderd zijn. Dit smaakt naar meer. Veel meer.

“Uluru zal de nodige antwoorden bieden”, belooft Cooper. “Nu moeten we snel hout sprokkelen voor het vuur op onze eerste kampplaats. Anders geen eten vanavond.” Onderweg stoppen we nog even in Curtis Springs, een plek zo groot als Nederland gevuld met 250.000 koebeesten en 13 babysitters voor de dieren. Hier drijven ze de beesten samen per helikopter. We slaan nog snel een voorraad bier in en zetten 0nze weg verder richting onze slaapplaats.

In de bush slaap je onder een blote hemel in swags, een speciale slaapzak met matras. Je kruipt er met je eigen slaapzak in en vanaf dan is het genieten van de meest waanzinnige sterrenhemel. In the middle of nowhere staan de sterren helder. Michiel, de zwervende Hollander, wijst snel nog even enkele sterrenbeelden aan terwijl de muizen rondom onze swags de 24 Uren van Zolder houden.

Het is bijzonder stil de volgende ochtend. Terwijl iedereen aan het ontbijten is, zien we Melanie, onze gestoorde lerares, als een mijnwerker in haar reiskoffer graven op zoek naar een pakje batterijen voor haar vooroorlogs fototoestel. Haar swag ligt nog te stinken bij het smeulende kampvuur en een poot uitsteken om samen met ons de afwas te doen of nog wat extra hout op de trailer te laden zit er blijkbaar ook niet in. We negeren haar.

Vooraleer we naar Uluru trekken, maken we een tussenstop Kata Tjuta oftewel de Vallei Der Winden. Het is een fantastische verzameling van gepolijste rode rotsen. Het zijn precies reuzegrote kiezelstenen die willekeurig werden uitgestrooid. Deze vallei is een heilige plaats van Aboriginal mannen, vrouwen hebben hier niets te zoeken. Aboriginals houden vrouwen- en mannenzaken strikt gescheiden. Elk hebben ze hun eigen heilige plekken waar ze hun ceremonies houden. Vrouwen en mannen apart, maar evenwaardig. Er hangt een zekere spanning in de lucht. Hoewel ook hier geen Aboriginals te bespeuren zijn, voel je een zekere spirituele aanwezigheid.

Nadat we onze flessen vullen met frisse kapi, lekker drinkwater, zetten we onze reis verder richting Uluru oftewel Ayers Rock. Kata Tjuta en Uluru vormen samen een nationaal park dat na een lange procedureslag terug aan de Anangu, de originele eigenaars, werd gegeven. Met Uluru als bekendste aantrekkingspool lopen hier elk jaar ongeveer 500.000 bezoekers over de typisch rode zandgrond. Uluru, een berg met een doorsnee van 3.6 km en een hoogte van 348m, lijkt op een rode oversized drukknop. Het is alsof het gevaarte op aarde werd gedropt door 1 of andere buitenaardse levensvorm. De spirituele aanwezigheid wordt steeds sterker. We voelen ons klein en nederig. We staan op heilige grond.

En dan barst de hel los. Omdat Uluru een heilige plaats is, vragen de Anangu de berg niet te beklimmen. Ze strijden al jaren om de klim te sluiten, enkel de minister van toerisme blijft weigeren het nodige te ondernemen. De klim is steil en gevaarlijk. Elk jaar sterven mensen na of tijdens de klim. En sterven is voor Aboriginals serious business, ook al gaat het om een whitefella zonder respect. Als wat op hun grondgebied gebeurt, is hun verantwoordelijkheid. Niemand van onze groep denkt er nog maar aan de berg te beklimmen. Dat is dan buiten ons kalf gerekend. “Hier heb ik 20 jaar op gewacht”, verduidelijkt ze. Het feit dat er op deze plaats 60.000 jaar geleden een waanzinnige cultuur is ontstaan doet er voor haar niet toe. We droppen haar de volgende ochtend aan de klim en zien haar niet meer terug. Good riddance!

Na zondsondergang met zicht op Uluru beslis ik mezelf te verdiepen in het leven van de Aboriginals. We slenteren door Alice Springs op zoek naar enkele souvernirs. We houden halt aan de vitrine van een kleine boekenwinkel. Er liggen wat boeken van en over Aboriginals uitgestald. Mijn oog valt op Riding The Black Cockatoo van John Danalis. Het is een boeiend en waargebeurd verhaal over een Aboriginal schedel die terug naar zijn moederland gaat. Het verhaal wijst nog maar eens op de verschillen tussen white- en blackfellas en de strijd van de Aboriginals om hun cultuur en levenswijze in stand te houden. Ze moeten wel. Alles wordt van persoon tot persoon doorgegeven. Er is niets opgeschreven. Het boek is ideaal leesvoer om de treinrit naar Darwin te overleven. Ik word meteen opgezogen in het verhaal. De ene pagina na de andere raast voorbij. Woord voor woord wordt de gruwelijke en geweldadige geschiedenis van Australie zichtbaar. Woord voor woord wordt de leemte tussen twee volkeren pijnlijk voelbaar. Om 23u sla ik de laatste pagina om. Verward draai ik het nachtlampje uit. Ik nestel me terug in de niet zo comfortabele stoel.  An plooit zich nog eens dubbel en kijkt me met haar slaapogen versuft aan. “Ben je nu nog in dat boek bezig”, zucht ze.

ward vandermolen op 24/08/11

buiten de gesjeesde lerares ziet het er best aangenaam uit.
mooie foto van Anneke op den heilige grond, maar ik vind Anneke
toch leuker op uwe rug
Stjaaneke telkens dat ik uw verhaal lees krijg ik goesting om af te komen
Spijtig dat ik niet meer van de jongste ben.Het is altijd spannend om uw verhaal te lezen.
Groetjes en dikke kus

Pascale op 24/08/11

Ik hoop dat de nulmeridiaan niet door mijn achterste loopt! Terwijl jullie op heilige grond rondtrekken, hang ik de jezusfiguur in mijn zithoekje van de klas. :-)

sara en tom op 24/08/11

is die ambetante madam dan verloren gelopen op den berg? of hebben jullie er niet op gewacht :D
ziet er bangelijk uit mannekes!!!
nu nog efkes sara: konden we er maar bij zijn :)
dikke kus van ons

Ine & Michiel op 25/08/11

Nen hollander dat Michiel heet… moest dat nu echt?

An, Stiaan… klinkt allemaal DIK fantastisch… een klein sprankeltje jaloezie komt toch naar boven. Damn…

veel veel plezier nog!
I&M

Seba Vandermolen op 25/08/11

Die ambetante madam had een rit met 1 of ander onbekend koppel gefixt. Wij blij…

annemie Wouters op 25/08/11

Heerlijk om te lezen!!!Kusjes!

Silke Struyf op 25/08/11

Hey An en Stiaan,

Klinkt en ziet er echt allemaal SUPER uit!!!
Op deze manier kunnen we toch een beetje mee genieten van jullie avontuur!!

Geniet er nog van en tot binnenkort!!

Groetjes Stijn, Silke en Sam

Derk op 25/08/11

Stiaan, Anneke…waar blijft die foto van de bangelijke rugzakken en da wastouwke….whitefella and iets minder whitechica met pijn in het hart, ne krop in de keel, een ongelooflijke portie jaloesie en iedere keer een traantje wegpinkend lees/herbeleef ik jullie optroterdetrot reis verhalen. jullie verhalen zijn niet zo spannend als die van ons maar ge doet keer op keer uw best (grapje). geniet ervan en als soevenier is nen didgeridoo goed voor mij :-)

clarisse op 29/08/11

Stiaan & An, dikke merci voor jullie postkaart!!! ze hangt hier te blinken in onze keuken! k lees vol melancholie jullie verhalen en geniet er helemaal opnieuw van!!! heb gehoord dat jullie ondertussen in jullie tweede land zijn aangekomen…geniet ervan en we volgen jullie op de voet

Sofie op 29/08/11

en den emu al gezien?
Wat klinkt dit allemaal fantastisch als we dit lezen!
Groetjes!

Margit & Leslie op 01/09/11

Stiaan, wat kan jij goed schrijven seg??!! Dit leest volgens mij even vlot als het boek van John Danalis :) Dit is echt dé reis van jullie leven, we zijn een ietsiepietsie beetje jaloers maar gunnen het jullie van harte! Geniet nog van alles wat jullie op trot meemaken en tot…
Les, Margit & … :) xxx

magda wouters op 01/09/11

Gelukkige verjaardag Anneke!
Hoewel elke dag al speciaal geweest is, moeten jullie er vandaag maar een extra feestdag van maken. Uiteraard willen we achteraf wel weten hoe jullie gevierd hebben. We rekenen op Stiaan die hopelijk weer zorgt voor een pittig verslag.
XXX

eve op 01/09/11

het is van op een serieuze afstand mee genieten … !!! via deze weg een fantastisch gelukkige verjaardag voor An!!! Maak er iets speciaals van!!! X

Kathleen Fissers op 01/09/11

Hey Ozzie An,

Langs deze weg wil ik je een hele gelukkige verjaardag wensen.
Geniet ervan!!!!

schaap op 01/09/11

hello reizigers,
eerst ook een gelukkige verjaardag An!
het gaat jullie goed daar zo te zien! De groeten vanuit het zwart schaap Stabroek zit hier namelijk met pa VDM vandaar.
nog veel plezier en tof dat we het ook zo een beetje mee kunnen volgen
grts phil en tine

T Anny & N Eddy op 01/09/11

An een gelukkige verjaardag, vanuit het verre Zandvliet en Stiaan jonge swanjeert ze maar eens goed vandaag! wij lezen nog altijd graag julie trotterverhalen!!!!
altijd benieuwd naar de volgende.
nog dikke kussen xxx

Ellen De Cleyn op 01/09/11

GELUKKIGE VERJAARDAG AN!!!!!!!!!!! Profiteer er vandaag dubbel en dik van!! Fijn om jullie avonturen hier te volgen. 3 dikke kussen XXX

Maria en Jan op 01/09/11

Anneke een gelukkige verjaardag.
We lezen met veel plezier de boeiende verhalen van jullie en kijken al uit naar de volgende. Dikke kus, Maria en Jan

linda vervoort op 01/09/11

Gelukkige verjaardag An. We genieten elke keer weer van de Stiaan zijn schrijfkunst (zelf ons Moeke en Pa zijn grote fans). Ik heb nog nooit zo veel gebruik gemaakt van Google Earth om jullie op de voet te volgen.
XXX

admin op 18/09/11

@Derk: Foto van de rugzakken en toebehoren komt eraan. Trouwens, de slaapzakken verliezen stilaan wat pluimen. Onze camper plakt vol met die kleine pluimen die je er absoluut niet uitkrijgt. Misschien moet je tijdens 1 of andere weekendwandeling in het park een willekeurige gans van pluimen ontdoen om de slaapzakken terug te vullen. Ze zijn wel zalig warm…