'; ?> 2011 September | Anneke & Stiaan op trot!
September 26, 2011

Na een helse tocht op de ferry van Zuid naar Noord, zetten we koers richting Ohakune voor de wereldberoemde Tongariro Crossing. Het is ‘s werelds mooiste eendagswandeling die je rond Mount Doom van Lord Of The Rings leidt. Op een wandeling van een slordige 20 km maak je kennis met Tongariro en zijn natuurlijke krachten.

En dan slaat het noodlot toe. “Sorry dear, geen Tongariro tot na het weekend”, zegt de vriendelijke dame van het informatiecentrum. Wat te doen? Het is nog maar donderdag. “Je kan gaan raften”, stelt ze voor. Raften, it is! We gaan op stap met Rafting New Zealand, een gezellig familiebedrijf met de nodige stroomversnellingen op de teller. We gaan voor de White Water Tongariro Trip (3+).
(lees meer…)

Vooraleer we van de Westkust naar de Oostkust bollen oftewel van Greymouth naar Kaikoura stoppen we voor een bezoekje aan de Pancake Rocks. De rotsen bestaan uit een groep van sterk verweerde kalksteenrotsen waar de Tasmanzee tijdens hoog tij door een aantal verticale blaasgaten breekt. Het kalksteen lijkt hier gelaagd als een stapel pannenkoeken. Dit is veroorzaakt door enorme druk op de wisselende harde en zachte lagen van zeedieren en plantenresten.

Het is hoogtij en we zien de zee genadeloos op het kalksteen inbeuken. Het water zoekt een weg doorheen de blaasgaten en grotten. We zien het water metershoog naar boven knallen. Langs de ganse kustlijn hangt een witte waas van opspattend zeewater. We ademen nog 1 keer diep in en wisselen west voor oost.

(lees meer…)


De Kiwi’s hebben echt alles. Goudgele stranden, uitgestrekte weilanden, besneeuwde bergtoppen, dichtbegroeide regenwouden en Franz Jozef Glacier. Een van de weinige gletsjers in Nieuw-Zeeland die omwille van de sneeuwval nog steeds groeit en die je van dichtbij kan ontmoeten. Maori kennen de gletsjer als Ka Roimata O Hine Hukatere. Vrij vertaald zijn het de tranen van het lawinemeisje. De legende gaat als volgt.

Wanneer de geliefde van het meisje van 1 van de omringende bergtoppen viel, heeft ze zo hard gehuild dat haar tranenstroom bevroor in een gletsjer. De Oostenrijker Julius Haast was de eerste op het ijs van Franz Jozef. Wij zijn 2 van die 250 000 andere bezoekers per jaar.

(lees meer…)

September 23, 2011

Lieve Opa,

De boot vaart stil de haven binnen.
De zeilen worden gelost. Het anker valt.
Golven rollen langzaam op het strand.
De zon verdwijnt aan de horizon.

Rust nu maar zacht.

20 September 2011 – Waihi Beach, Nieuw-Zeeland

September 17, 2011

Queenstown is geen rustig uitje. Hier druipt de adrenaline van de muren en vloeit het door de straten. Op kicksbeluste teenagers en ietwat minder jonge teenagers bevolken deze stad. Om te snowboarden, mountainbiken, jetboaten, skydiven en natuurlijk bungeejumpen. Hier kan je namelijk de Nevisvallei induiken met een elastiek aan je voeten vanop een 134m hoge kabellift. Het is de tweede hoogste jump in de wereld en dus echt wel de moeite om even halt te houden in Queenstown. Ik ben morgen de eerste springer van de dag. Zenuwachtig wandelen we naar dat andere fenomeen van Queenstown, Fergburger.

(lees meer…)

In Nieuw-Zeeland rijd je steeds met verbazing rond. Je doorkruist de meest fantastische omgeving. Op een strook van amper 100km zwengel je tussen bergen, regenwouden, weilanden en klifranden. Alles ligt hier op een zakdoek. Het Zuidereiland is een streling voor het oog. Voor je het goed en wel beseft is het landschap weer eens totaal veranderd. En dat gaat zo eindeloos door. Van schapen naar koeien langs wijngaarden en verlaten stranden. Van links naar rechts. Van hot naar her. Je weet niet waar eerst kijken.

Via Dunedin duiken we de Catlins in. Deze regio is een fantastisch samenspel van golvende weilanden, mysterieuze bossen en godverlaten baaien. Meteen ook de ideale plek om dieren te spotten zoals de geeloogpinguïn die ‘s avonds in Curio Bay stranden. Met de Zuidpool in zicht zijn de Catlins best een bezoekje waard. Omwille van de regen en het late uur moeten we ons bezoek aan de Catlins afronden en doorrijden richting Invercargill, de meest saaie stad van het zuiden. Hier valt amper iets te beleven. Enkel Bert Munro’s Fastest Indian geeft deze stad ietwat kleur. Via dit gedrocht rijden we door naar Te Anau, de poort tot de wondere wereld van de fjorden.

(lees meer…)