'; ?> Anti-stress met rotte eieren | Anneke & Stiaan op trot!
October 2, 2011

Tijdens onze tocht naar Auckland maken we een tussenstop in Rotorua, het mekka van de warmwaterliefhebber en kloppend hart van de Maori-cultuur. Verschillende keren werden we gewaarschuwd voor de specifieke geur in Rotorua. “Bwaah, zal wel meevallen”, dachten we keer op keer. “We zijn opgegroeid in de Antwerpse polder en dan ben je best wel wat gewoon.”

We zwaaien het portier van onze Spaceships open en worden getrakteerd op een iets te sterke geur van rotte eieren. Dit is even wennen. Her en der zien we de stoom uit de grond komen. We staan hier letterlijk en figuurlijk op hete vulkanische grond. Onder onze voeten is de geothermische activiteit niet te onderschatten. Het helende modderbad kookt onder onze voeten.

In 2002 en 2006 werd Rotorua bekroond met de “New Zealand’s Most Beautiful City Award”. Maar veel verschil met andere steden merk je niet. Mooi of niet, Rotorua is sowieso de moeite voor twee zaken, wellness en Maori. In de Polynesian Spa maken we een afspraak voor een anti-stress massage. An vindt massages het einde. Ik ben eerder wat terughoudend. Iemand die je lijf zit te kneden vind ik maar niets. Na wat aandringen ga ik door de knieën.

In de hot pools komen we op temperatuur. Na dagen van regen en koude is het best wel aangenaam vertoeven in een bad van 40 graden celcius. Het uitzicht op het meer maakt het plaatje af. Na een uurtje in de hot pools strompelen we in een iets te modieuze onderbroek naar de massagekamer. Mijn masseuse ademt als een gorilla terwijl ze mijn benen onder handen neemt. Gelukkig is ze ietwat zachter in haar handelingen dan haar ademhaling. Terwijl de stress zonder probleem uit mijn lichaam vloeit, wordt An getrakteerd op het iets betere pits- en nijpwerk. “Deed het bij jou ook pijn”, vraagt An achteraf. “Die van mij was wat te enthousiast, denk ik.”

We drinken een veel te flauwe thee terwijl ik het verhaal van de zware adem uit de doeken doe. “Ah, ik dacht dat je in slaap was gevallen”, vult An aan. “Ik zou niet durven”, verduidelijk ik. “Daar ben ik veel te gestresseerd voor. Kan het ook niet verhelpen dat die van mij een sloef Bastos heeft ingeslikt.” We duiken nog snel even de hot pools in om nog ietwat meer te verrimpelen en volledig zonder stress terug te arriveren aan onze camper.

Nieuw-Zeeland verlaten zonder Maori-cultuur op te snuiven, zou een doodszonde zijn. We bezoeken Whakarewarewa, een Maori-dorp aan de rand van Roturoa. Deze nederzetting heeft momenteel zeven actieve geisers. De grootste is de Pohutugeiser, die elk uur spuit. De  Ngati Wahiao’s leren ons over hun levenswijze, cultuur en hangi kookkunsten. Met trots tonen ze hun hangi ovens, een grote natuurlijke stoomoven in de grond. We staan hier op zeer actieve grond. Op je blote voeten rondlopen is haast onhoudbaar door de opstijgende hitte. Van tijd tot tijd verdwijnt er hier ook een huis door 1 of andere uitbarsting.

Geboeid luisteren we naar de verhalen van onze gids en de manier waarop ze hun cultuur proberen over te dragen op de volgende generatie. De vriendelijke dame sluit haar betoog af met een hake-pose. Met uitpuilende ogen wijst ze ons de weg naar de Pohutugeiser. We moeten even wachten vooraleer het gat in de grond wat stoom aflaat. Even later is het vanop de eerste rij genieten van dit natuurlijke wonder. Terwijl An niet kan zwijgen over de geiser, denk ik aan onze laatste nachten in het verdomde busje. Wat zal ik blij zijn terug in een normaal bed te slapen. Hoewel, een normaal bed is in een backpacker ook wel relatief.

T AnnyT Eddy op 02/10/11

straf he An hij springt in de diepte en is bang van een masage, hij zit ook een beetje gespannen in dat hete water, maar volgens ik lees moet je niet bang zijn van die sexy masseuse, maar achteraf goed geslapen denk ik.
nog dikke kussen van ons

jéjé en sus op 02/10/11

al goed dat dat maar bastos was, groene michel zonder filter zou nog enkele decibels erger hebben geklonken.
zo’ n massage zie ik (mama) ook wel zitten.

Ine & Michiel op 04/10/11

Stiaan… als ik naar de laatste foto kijk, vermoed ik dat haar adem nog steeds tussen je neusvleugels waait?

veel plezier!

admin op 06/10/11

@Ine & Michiel: Neenee, ik was aan het ruiken of het mijn scheet of die van An was die ons buske vervuilde. En het was die van mij… En dat allemaal in den Derk zijn slaapzak…