'; ?> Smile, je bent in Cambodja! | Anneke & Stiaan op trot!
October 7, 2011

Na een korte tussenstop in Bangkok landen we met het vliegtuig op Cambodjaans grondgebied. Om alle grensconflicten en scammers aan de grens met Thailand te ontlopen, hadden we eerder beslist te vliegen op Phnom-Penh, de parel van Azië in een ver verleden. Na een korte vlucht mogen we uitschepen en aanschuiven voor een visum, op zich al een hele belevenis.

Eerder ingevulde papieren worden met oog voor detail bestudeerd door een resem ambtenaren. Onze paspoorten worden met de loep onderzocht. De mannen menen het. Ze staren recht voor zich uit en zeggen geen woord als ze ons paspoort en visum overhandigen. Na de verplichte mugshot en vingerafdrukken staan we in de bescheiden aankomsthal van Pnhom-Penh airport. Welkom in Cambodja!

We worden besprongen door een tiental taxichauffeurs die ons 1 voor 1 naar onze guest house willen brengen. Phnom-Penh is een drukke stad besmet met duizende scooters. Ze scheren als gekken voorbij. Meestal zijn de tweewielers voorzien van 4 of 5 personen. Moeder, vader en de drie kinderen tussenin geperst. Reken daar nog een resem kippen aan de zijkant of een varken op de porte bagage bij en de vracht is compleet. Hoe zotter, hoe beter.

Hoewel Cambodja zeer arm is, lopen mensen continu met een smile op hun gezicht. Iedereen is vrolijk en goedgezind. Ok, ze vragen je tot in het oneindige of je geen ritje met een tuk tuk of moto wil. Naar het koninklijk paleis. Tuol Sleng. Of de Russische markt. Het stoort ons niet zo erg als in Bangkok. En dan heb je nog de One Dollar-leurdersmaffia. Vanaf het moment dat een Cambodjaan “Only one dollar” kan uitspreken, min of meer verstaanbaar, is hij of zij lid van deze bende kleine gangsters. Het zijn meestal parttimers. De ene moment zitten ze op de schoolbanken, de andere rollen ze de laatste dollars uit je zakken.

Ze proberen je zowat alles te verkopen. Boeken, schilderijen, sjaals, t-shirts, postkaarten, noem maar op. “Pleae sir, one dollar for school”, trekken ze steeds hun droevigste gezicht. Ze wachten geduldig tot we breken. Als we bijna om de hoek zijn, doen ze nog een ultiem bod en huppelen even later vrolijk weg op zoek naar een nieuw slachtoffer. Het zijn getrainde ettertjes. Ze trekken keer op keer alle registers open om iets te kunnen verkopen. “We’re you from”, vraagt een klein meisje me. “Belgium”, antwoord ik met het idee dat ze het land niet eens kent. “Ah, Belgium”, begint ze. “Capital Brussels. You speak three languages – Dutch, French and German. 11.000.000 people live in your country.” “Goed geprobeerd”, mompel ik en met een brede glimlach wimpel ik het verkoopstertje af.

We logeren twee dagen in Phnom-Penh alvorens we doorreizen naar Siem Reap. In Phnom-Penh valt er niet zoveel te beleven ook al is het de hoofdstad van Cambodja. Je hebt het koninklijk paleis, de Russische markt, Tuol Sleng en dan heb je het wel gehad. Tuol Sleng vertelt het gruwelijke verhaal van de Rode Khmer. Terwijl het Cambodjaanse volk dachten dat ze werden bevrijd door Pol Pot en zijn communistische organisatie, voerde de Rode Khmer een schrikbewind. Het volk werd de vier landshoeken uitgestuurd om rijst te telen voor de goede zaak. De bedrijvige hoofdstad werd al snel een spookstad.

Vermoedelijke dissidenten werden naar Tuol Sleng, de vergeetput van de Rode Khmer, overgebracht. Je kan deze plek vergelijken met een concentratiekamp. Kmers werden er dagenlang ondervraagd, op gruwelijke wijze gefolterd en even later gedumpt op de Killing Fields. Het is een afgrijselijk verhaal. De foto’s die we te zien krijgen, zijn afschuwelijk. Tussen 1975 en 1978 werden hier meer dan 17.000 mensen opgesloten en uiteindelijk naar de Killing Fields van Choeung Ek gebracht. Zeven van hen hebben deze horror overleefd. We ontmoeten twee overlevenden op het binnenplein van de gevangenis. Hun leven wordt nog steeds beheersd door Tuol Sleng. Door de verkoop van hun verhaal proberen ze een beter bestaan te leiden.

sofie op 07/10/11

Hey vriendekes, weeral een ervaring rijker lees ik. “one dollar maffia”, erg hé, maar toch, een sjaaltje van “only one dollar” is goe voor mij zenne :-) Dikke kus en knuffels

admin op 09/10/11

@sofie: een sjaal voor one dollar is eigenlijk nog te veel. Maar sommige van die kids verdienen wel een sjaaltje te verkopen.

vandermolenward op 10/10/11

Hey anneke en stjaaneke
Gedaan met de camper, nu is het met de bromfiets waarschijnlijk.
Het voordeel is, dat je geen helm moet opzetten.
Voor het goede werk voor mij ook een sjaaltje aub
groetjes en dikke knuffel wees voorzichtig