'; ?> Snorren door het platteland | Anneke & Stiaan op trot!
October 18, 2011

Reizen in Cambodja is niet volledig zonder scooterrit door het platteland. Ver weg van alle toeristen. Via The Vine huren we een beestachtige baanmachine waarmee we naar de grotten van Kampong Trach snorren. In deze uithoek van het land is het leuk om met een scooter rond te rijden. Je bent ver weg van alle drukte zoals in Phnom Penh of Siem Reap. We razen over de rode zandwegen op zoek naar de grot van Phnom Salei. Het is uitkijken voor putten en stenen. Voor je het weet vliegen je wielen je om de oren. We rijden door kleine dorpjes waar het leven op een gezapig tempo voorbijkabbelt. We passeren monniken op hun bedelgang en de locals staren ons aan alsof we van een andere planeet zijn. Kinderen roepen van ver en rennen achter ons aan. Hier reizen we off the beaten track. In de verste verte geen toerist te zien.

Samen met 2 gelegenheidsgidsen, broer en zus, manouvreren we ons in de grot van Phnom Salei. Het jongste zusje bewaakt buiten onze scooter met haar leven terwijl wij in de maag van de draak verschillende religieuze symbolen ontdekken. Het is prachtig om zien hoe elk uitsteeksel in de grot een functie krijgt. We zien apen, schildpadden, de voeten van Boeddha, vissen en rijstvelden. Dit zijn sinds mensenheugenis geluksbrengers voor de Cambodjanen. Terwijl de kerel als een ADHD’er blijft doorrazen, staan we op het binnenplein van de grot. In de loop der jaren is het plafond van de grot hier ingestort. Het is alsof we in de krater van een vulkaan staan. Het is imposant. We zijn hier helemaal alleen. Zalig. Terwijl de lokale monniken aan hun lunch beginnen, zetten wij onze tocht per scooter verder richting Kep. In restaurant Breezes ploffen we neer in de stoelen want het is warm. We bestellen enkele krabkrokketen en genieten van het uitzicht op Rabbit Island.

We geraken aan de praat met een Vlaams koppel uit Aalter, Sonja en John. Ze delen enkele fantastische reisverhalen met ons. Ze bereisden Cambodja jaren terug toen het land nog gebukt ging onder de Rode Khmer. Het is gezellig en voor je het weet is het 6u en tuffen we met onze scooter door het donker richting The Vine. Het is uitkijken geblazen. Op Cambodjaanse wegen geldt de wet van de sterkste. Vrachtwagens en auto’s dwingen ons in de berm te rijden. We slalommen tussen geparkeerde koeien en loslopende honden. Opgelucht arriveren we na een dolle rit in The Vine.

De volgende dag zitten we op de fiets met een lokale gids. De versnelling van het stalenros is blijkbaar voorzien op de benen van Tony Martin. We krijgen de pedalen amper rondgedraaid. Dit wordt afzien op al die zandpaden. We rijden richting de lokale school waar vooral kinderen uit achtergestelde gezinnen hun broeken op de schoolbanken verslijten. Ze verwelkomen ons van ver. Nog geen minuut later vliegen de luizenbollen ons rond de nek en laten ons niet meer los. Het is een ware worstelmatch. Terwijl An de kids als een echte lerares bezighoudt, probeer ik enkele snotneuzen uit mijn nek te krijgen. Na een geanimeerde tussenstop zetten we koers richting de Engelse school die werd gedoneerd door de familie Moons uit Belgie. Kinderen vanaf 4 jaar zetten hier hun eerste stapjes richting een beter bestaan. De school is primitief maar heeft alles om het te maken. De leerkrachten hebben 1 voor 1 spirit. Het is leuk om te zien.

Met een resem kinderen in ons zog fietsen we door naar het ambachtencentrum. Hier leert de lokale bevolking sjaals weven, coconut-juwelen produceren en van plastic zakken funky junk maken. Op een domein van ongeveer 10 hectare probeert de NGO mensen ambachten aan te leren, maar ook boeren en vissen. We praten nog even na met enkele vrijwilligers over de NGO en de toekomst. We beloven plechtig hun organisatie op de voet te volgen en ze misschien ooit nog eens op een bezoek te trakteren.

Onze tijd in het land van de Khmers loopt stilaan op zijn einde en besluiten onze trip met een laatste maaltijd in stijl af te sluiten. Nesim, een kok uit New York, die samen met zijn vriendin Esther in The Vine verblijft, kookt voor ons verse krab met pasta. Het is de beste krab ooit. Niet dat we alle dagen krab eten, maar het smaakt. Het is een geslaagde avond. We praten vooral over eten. Oh wat missen we Belgische frieten. We doen met passie het correct bakken en serveren van een kleintje met mayonaise uit de doeken. Mmmmmm…

annemie Wouters op 18/10/11

Prachtig!!! Sylvain tikt wel zo n weefgetouw op de kop en ge zijt
vertrokken Anneke!!
Tot de volgende!!!!

Dag Stiaan en ann

de zieken groeten u, tis daar precies beter, geniet er van met volle teugen!

vele groetjes van ons !! xxxxxxxx stiaan ge staat wel goed met zoveel kinderen! !!

admin op 18/10/11

@julie – gerd – marie-estelle: het gaat ons hier heel goed af. We genieten tot en met. Die klein mannen hier dat is wat. Ze zitten wel vol luizen :)

lieve op 18/10/11

jawadde, de moeite, leuk om jullie te zien en te horen zojuist!!! het gaat
prima, heb ik met m’n eigen spleetogen gezien , hé stiaan! ? veel plezante foto’s met lachende gezichten en schone kindjes! zo zie je maar dat het leven
overal z’n gangetje gaat op eigen tempo en eigen manier…goe vliegen en tot
volgende week hé! kuskus…

Mia op 19/10/11

Hoi Ann

Ik zie dat het jullie goed gaat. Fijn is dat we telkens wat mogen meegenieten van jullie verhaal. Heel mooi allemaal! Zowel de beelden als de teksten…. gewoonweg ‘af’
En, ik zie dat de frietjes in het zicht komen… Verwacht er misschien toch niet al te veel van? Hier smaken zo ook niet overal even goed. Toch!
Groetjes!

Margit en Leslie op 25/10/11

Hey Stiaan en Anneke, van tijd tot tijd komen we hier eens piepen en lezen al jullie verhalen. Dit is echt a chance of a lifetime eh! Wat jullie al niet allemaal gezien en gedaan hebben…straf en tis jullie o zo gegund!! Geniet er nog van! xxx