'; ?> Voor noord naar zuid door de hel | Anneke & Stiaan op trot!
October 18, 2011

Onze tijd in Siem Reap zit er helaas op. We reserveren een plaatsje op de nachtbus naar Sihanoukville, een kuststad in het zuiden van Cambodja. We hebben een rit van 11u voor de boeg. Dit wordt bijzonder interessant. We schuiven netjes aan om op de bus te stappen. De buschauffeur vraagt of we onze schoenen vooraan in de bus willen laten staan. We gooien ze op een berg andere schoenen en memoriseren de halve centimeter waar ze ongeveer liggen. Hoe gaan we die na 11u terugvinden. En dan plooien we dubbel van het lachen.

De bus heeft geen zetels, maar een soort van ligbedden op maat van een eerder klein uitgevallen Cambodjaan. Veel te kort om mijn 1m87 tussen te plooien. De bedden zijn gebouwd op een metaalconstructie in twee verdiepen. Het laswerk is uiterst amateuristisch. Elk bed is voorzien van een deken. Het ene al wat lelijker dan het andere. Winnie De Pooh was blijkbaar in de solden. We manoeuvreren onszelf in ons slaapvertrek. Een medereiziger boven ons ligt als een gek te vroeten in zijn bed/stoel. Hopelijk houdt de constructie het vol tot in Sihanoukville. We zitten als sardienen in een blik, enkel de olie ontbreekt nog. We dollen nog wat met het kereltje voor ons en dan kan de hel beginnen.

De buschauffeur duwt het gaspedaal aardig in. De constructie waarin we liggen maakt een hels lawaai. Alsof het ding elke moment kan dubbelplooien en ons wat ijzer door het lijf gaat boren. Deze bus is duidelijk aan een derde of vierde leven bezig. Geen schokdempers. Een motor die jankt als een gevilde hond. En ruiten waar duidelijk geen silicone meer tussenzit. Deze schroothoop zou in België  nooit door de technische keuring geraken. Terwijl de bus in ware kamikazestijl over de weg scheurt, proberen we onze ogen te sluiten en wat te rusten. En dat lukt aardig tot het moment dat ze beslissen om ons op een andere bus te proppen. Dat is nu eenmaal reizen in Scambodja. Het is 2u30. We staan stil en wrijven de prut uit onze ogen. De chauffeur schreeuwt ons met zijn schelle stem de bus uit. De andere bus is een exemplaar met gewone zetels die 1 voor 1 stuk zijn. De airco draait in overdrive. Het is ijskoud.

Een Italiaanse probeert een uitleg los te peuteren bij de chauffeur. Maar tevergeefs. Buiten wat heen en weer geroep is het een dovemansgesprek. Als zij zeggen switchen dan doe je dat best. Anders sta je in de middle of nowhere zonder vervoer en dat wil je niet echt meemaken in Cambodja. Na een helse rit arriveren we eindelijk in Sihanoukville, op het eerste zicht een smerige kuststad waar geen moer te zien is. We kapen een tuk tuk die ons naar het hotel vlak aan het strand brengt. Het strand is een strook zand met restaurants in hutvorm. Het ene achter het andere voorzien van broekventjes die je tot in de treurnis Khmer barbeque proberen aan te smeren. Welkom in Sihanoukville, het walgelijkste gat in de golf van Thailand.

We ontmoeten enkele reisgezellen van vorige nacht in een bar op de rotsen aan het water. Zij is Italiaanse, hij Pool met Amsterdams verleden. Ze leven samen in Shangai als kunstenares en filmregisseur. Samen spoelen we de busrit door met de nodige pinten. Het is een extreem gezellige avond en verkassen al snel naar een restaurant voor een stukje verse vis en een leuke babbel. We freewheelen probleemloos tussen de politieke situatie van Cambodja, de vetste hiphop platen van de 90′s en al die Chinezen die zonder boe of bah in de vergeetput worden gedumpt. Het klikt en we beloven plechtig morgen een laatste pint te drinken op onze prille vriendschap.

De volgende ochtend is het vroeg dag. Beneveld staan we aan de Dive Shop. We nemen de ferry naar Koh Rong, een tropisch eiland op 2u30 varen van Sihanoukville. Een tuk tuk loodst ons door de haven van Sihanoukville naar de ferry. Zoals gewoonlijk is de boot niet meer dan een stuk drijfhout. We genieten aan boord van een gezond ontbijt bestaande uit donuts en fruit. Het ideale voer voor een snorkelaar. Zo blijf je goed aan het wateroppervlak drijven. We snorkelen op twee verschillende plekken rondom Koh Rong, toch wel een prachtig eiland op een zucht van Sihanoukville. Een welgekomen adempauze. An snorkelt voor de eerste keer. Nadat ze het ademen door een pijpje onder de knie heeft, weet ze van geen ophouden.

Na een ellendig lange overtocht zijn we terug in Sihanoukville voor die laatste pint met onze Europese Chinezen. Eerder vandaag arriveerden er nog 2 vrienden van hen vanuit Phnom Penh. We sluiten in stijl af met de nodige B52′s en pinten in de vetigste club van Sihanoukville, het jachtgebied van oude ventjes en jonge hoertjes. En de backpackers, die weten van toeten of blazen. Die flashen gewoon verder op de dansvloer die nota bene een vuurspuwende danspaal heeft. Morgen gaan we voor krab in Kep, onze laatste bestemming in Cambodja vooraleer we doortrekken naar Nepal.

Caroline op 18/10/11

Stiaan ge kunt het toch goed uitleggen he :-) echt de waanzin om te lezen!

admin op 18/10/11

@Caroline: Merci Kakkelien! Het is altijd een strijd om de posts te schrijven en online te kwakken. Maar is wel leuk voor de thuisblijvers om te lezen wat we uitspoken.

Tot in den draai en de groeten aan iedereen…

T Anny N Eddy op 18/10/11

da ziet er een lekkere pint uit, en trouwens jullie zien er allebij goed uit.
en ook schoenen terug gevonden op de bus, maar dan toch nog goed geslapen
Weer mooie foto’s en een plezante uitleg.
Op naar het volgende, tot dan.