'; ?> Een scheet in een fles | Anneke & Stiaan op trot!
November 15, 2011


Het is vroeg als we nog eens goed in onze ogen wrijven. Die laatste met Toon, onze reisleider voor de komende twee weken, was er te veel aan. Terwijl iedereen van onze groep vroeg onder de wol kroop gisteren, hebben we nog enkele Everest-pinten geconsumeerd in Sam’s Bar downtown Thamel. Waarschijnlijk de enige kroeg die hier ietwat de looks van een gezellig bruin café heeft.

Binnen enkele ogenblikken ontmoeten we onze sherpa’s, dragers en keukenploeg. Iedereen is prettig gespannen zoals alleen schoolkinderen dat kunnen zijn vlak voor een schooluitstap. Nog snel een zenuwplasje langs de kant en dan onze Tata-bus op richting Jiri, de start van de oude Everest-route. Vanaf hier vertrokken alle expedities richting de moeder aller bergen toen er nog geen vliegtuigen op Lukla vlogen. We begeven ons op de weg naar het ultieme bedevaartsoord voor klimmers. Benieuwd wat de Himalaya voor ons in petto heeft.

De rit van Kathmandu naar Jiri, waar de beschaving stopt en de wildernis start, is allesbehalve comfortabel. Onze Tata flirt met de afgrond terwijl we over de eenbaansweg slingeren. Tegenliggers communiceren met een claxonade terwijl ze de berg afdonderen. Hier en daar werd de weg gereduceerd tot een hobbelige zandweg met de nodige putten door aardverschuivingen. We durven amper links en rechts van ons te kijken telkens onze chauffeur een duel uitvecht met een tegenligger die weigert te ruimen.

Enkele uren later stoppen we aan een aftands wegrestaurant bestaande uit een golfplaten dak gestut door enkele rotte muurtjes. We zitten op een zelf getimmerd interieur voor een portie dal bhat, een typisch Nepalees gerecht met rijst, linzen en een groentencurry. Simpel, maar best wel lekker en voedzaam. Het is een komen en gaan van bussen. Nepalezen hangen door de raampjes van de bus, bestellen een dal bhat en schuiven die in geen tijd naar binnen. “Zie je de sportstrepen op die bus”, vraagt Toon. “Het bewijs dat Nepalezen geen reismaag hebben.” Langs de zijkanten van de bus zien we gele sporen van wat ooit dal bhat is geweest. “Na twee bochten moeten de meesten kotsen”, gaat Toon met enig amusement verder. “En als er iemand vanop het dak naar beneden kotst, kan je maar best je raampje dicht hebben.”

We slaan voor de eerste keer onze tenten op in Jiri. De busrit was zwaar. Het gedonder over die bergwegen laat duidelijk zijn sporen na. In Jiri stopt de beschaving uiteindelijk. Het stadje is de laatste halte vooraleer de berijdbare weg uitdeint in een kronkelend bergpad over hoge passen en diepe dalen. Twee weken lang zullen onze sherpa’s Ringi en Mingma ons mee op trot nemen in hun achtertuin, de Himalaya. In het kielzog van onze dragers zetten we koers richting Shivalaya. We maken snel kennis met het onherbergzame parkoers dat we zullen bewandelen de komende dagen. Op onze weg kruisen we locals met heel wat kilo’s aan hun voorhoofd. Het is haast een edele kunst om met een aanzienlijke lading in balans te blijven. Ik probeer een mand van onze keukenploeg. Na enkele meters zet ik de mand met knikkende knieen terug op de grond. “Bevoorraders sleuren soms tot 100 kilo mee naar Everest Base Camp”, verduidelijkt onze gids. “Het is onwaarschijnlijk wat die kleine kereltjes aankunnen. De meesten dragen dan nog geen degelijke schoenen in de sneeuw. Meestal zijn dat gewoon van die plastic sleffers.”

We arriveren in Shivalaya. De lokale bevolking gaapt ons aan terwijl we onze tenten opstellen. Ze snappen absoluut niet waarom een stel Europeanen voor hun plezier de bergen intrekken. Maar de roepies die ze achterlaten zijn aardig meegenomen. Onze tent is best wel comfortabel en met de slaapzakken die we hebben mogen lenen van Derk en Clarisse mag het al eens stevig vriezen. Even verder op de kampeerplek wordt onze WC-tent opgetrokken. Het tentje heeft meer weg van een broodautomaat met binnenin een gat in de grond dan van een klein kamertje met een porseleinen troon. Desalniettemin, het tentje wordt druk bezocht. De eerste slachtoffers van de turista frequenteren het etablissement op regelmatige basis. Tot op heden bleven wij goed gespaard van de bruine leegloop. Maar toch, het stijgen en dalen versnelt het verteringsproces aanzienlijk. Elke avond mik ik gehurkt met succes een stevige bolus in het putje.

Onze processie zet haar tocht verder richting Pikey Peak Base Camp op een slordige 3650 m waar bomen voor kale rotsen worden geruild. De laatste dagen is het weer niet zo gunstig. Een mistgordijn belemmert ons zicht. Het wordt kouder naarmate we stijgen. Mutsen, sjaals en handschoenen worden opgevist. ‘s Avonds houden donsjassen ons lekker warm. Geen overbodige luxe. Terwijl de kookploeg een fantastische maaltijd uit haar potten en pannen tovert, overlopen we het schema van de volgende stapdag. Het ziet er niet goed uit. Het weer is te wisselvallig om naar de top van Pikey Peak te gaan om 1 van de mooiste bergpanorama’s ter wereld te aanschouwen. Na een zware tocht door de sneeuw worden onze tenten rechtgezet. We ploffen neer op de harde banken van de lodge. In de kamer naast ons kruipen de dragers dicht op elkaar rond het kleine open vuur. De rook teistert onze ogen, een schouw zou hier wel van pas komen. We wachten tevergeefs op beter weer. De volgende ochtend beslissen we verder te trekken naar Dudh Kunda en Pikey Peak achterwege te laten. Een eerste opdoffer die we moeilijk kunnen verteren. Hopelijk hebben we beter weer aan de rand van Dudh Kunda.

Ondertussen brengt Ringi, de sherpa uitgerust met 2 GSM’s en een draagbare radio voorzien van extra antenne, ons op de hoogte van de chaos in Lukla. Alle vluchten van en naar Lukla, de uitvalsbasis voor een trekking naar de Everest, zijn voor onbepaalde tijd opgeschort. Alles ligt stil. Tweeduizend toeristen zitten vast en eten wordt schaars aangezien er amper nog bevoorrading is door de dragers. Sommigen onder hen besluiten te voet terug te keren naar Jiri, om daar de bus te nemen naar Kathmandu. Het is drie dagen goed doorstappen tot in Jiri. Op onze route passeren we enkele Everest-gangers. Ze zien er allesbehalve gelukkig uit. En wij. Wij lachen met hun miserie, om de onze te vergeten. Een schrale troost.

Onze groep bestaat uit negen. Twee oudere koppels, een vrouw van middelbare leeftijd en vier jongeren van rond de dertig waaronder wij. De sfeer is goed. De ene stapt al iets sneller dan de andere, maar dat maakt niet veel uit. Er wordt heel wat afgelachen en de stoere verhalen rollen vlotjes over de lippen. In Junbesi moeten we helaas een reisgenoot achterlaten wegens hoogteziekte. Het is te gevaarlijk haar mee te nemen naar Dudh Kunda boven de 4000 m. We nemen afscheid, na vier dagen zien we haar weer na de Lamjura La pas. De tocht naar Dudh Kunda is zwaar en het slechte weer maakt er het stappen niet aangenamer op. We stijgen vele meters op een gevaarlijk pad dat wordt verdeeld door rotsblokken. De moraal daalt met de minuut. Op een steile bergflank gebeurt het onvermijdelijke. Verschillende groepsleden zien de tocht niet meer zitten en willen terug afdalen naar Taksindu waar we de vorige nacht geslapen hebben. We stoppen even verder om te lunchen en de situatie te evalueren. De reisleiding beslist rechtsomkeer te maken. Na een tocht van vijf uur balen An en ik als een stekker. We willen willens nillens het heilige meer op 4500 m zien zoals elke rechtschapen pelgrim.

We snappen niet waarom we moeten afzakken naar het vorige dorp. Morrend draaien we terug. Ik beslis om samen met Mingma naar beneden te lopen. Ik probeer de kleine sherpa te volgen. Hij slalomt als een kamikaze tussen rotsen en bomen, ontwijkt meesterlijk een kudde ezels. Ik moet op mijn tanden bijten om te kunnen volgen. Het wordt snel donker, we maken ons zorgen over de groep die nog steeds aan het dalen is. Terwijl Toon en Mingma de tenten opzetten, loop ik het bos terug in gewapend met enkele LED-lampen. Het is al laat wanneer ik de groep eindelijk kruis. Het is afzien, het staat op onze gezichten te lezen. Tijdens het avondeten besluiten we terug te keren naar Jiri. De tocht is zwaarder dan verwacht.

Misschien zien we de Everest ergens onderweg hoewel we alle hoop al hebben opgegeven. Onze trekking is een scheet in een fles, de moed zakt tot in onze schoenen. We nemen dezelfde route terug naar Junbesi. De kleine snotneuzen die ons tegemoet lopen maken de terugweg aangenaam. Het is geweldig te zien hoe ze zich kunnen bezighouden met niets. Allemaal zo opgewekt en vrolijk. Van ver roepen ze namaste hopend dat we antwoorden en een foto van hen nemen. Ze brullen het uit van plezier als ze zichzelf op de foto zien. Nepalezen zijn doorgaans vriendelijk, aangenaam em gastvrij. Ze kunnen als geen ander charmeren, ook al hebben ze amper een nagel om aan hun gat te krabben. In een land dat al enkele jaren in de lappenmand ligt, blijven ze optimist. Een stevige portie dal bhat, liters rakshi en af en toe een sigaret houden hen op de been. Ze doen ons inzien dat balen in de Himalaya absoluut zinloos is. Er valt toch geen moer aan te veranderen.

In Junbesi nemen we een rustdag. De tocht was al behoorlijk zwaar en een adempauze is welgekomen. We beslissen een bezoek te brengen aan een grote gompa, een Boeddhistisch klooster, even verder bergop. Het klooster wordt overwegend bevolkt door nonnen. Ze zijn nieuwsgierig en we worden uitgenodigd hun puja te volgen. Achteraan in de zaal luisteren we aandachtig naar Boeddhistische gezangen en gebeden. We worden getrakteerd op thee en koekjes terwijl af en toe een non over haar schouder naar onze bleke koppen staart. De gompa is prachtig versiert met muurschilderingen. Elke millimeter verf heeft een betekenis, een verhaal. Vooraan staat de troon van de hoofdlama en doorgaans wordt er nog een hogere troon voorzien voor de Dalai Lama. Ringi is in zijn nopjes. Hij legt een katha, een Boeddhistische sjaal, die we eerder in een ander klooster kregen, op de troon van de hoofdlama. De man is dolgelukkig. Het is mooi om zien. Die brede glimlach gaan we missen.

Op de terugweg hebben we nog enkele zware passen te verteren. De benen beginnen te protesteren, de tocht eist haar tol. Op Lamjura La hangen we onze gebedsvlaggen en enkele katha’s. We danken de goden voor een veilige tocht. De wind blaast onze gebeden het luchtruim in. In Bandar ontmoeten we de deelnemers van de Solukhumbu Marathon, een honderdtal gekken die 14 dagen lang door de Himalaya hossen. Ze hebben hun eerste etappe achter de rug. Dawa Sherpa zette een tijd van 2u19 neer, een tocht waar wij twee dagen voor nodig hebben. We staan weer meteen met onze beide voeten op de grond.

De trekking loopt stilaan op haar einde. Jiri is in zicht, na de Deurali is het enkel nog bergafwaarts naar de bewoonde wereld. De laatste avond bouwen we een Nepalees feestje met al onze dragers, sherpa’s en keukenteam. Onze spullen die we niet meer nodig hebben worden verloot en iedereen ontvangt een fooi. Er wordt gezongen en gedanst. De sfeer is uitbundig. De Nepalezen weten van wanten. Onze Vlaamse volksdansers zijn klein bier ten opzichte van deze Lords Of The Dance.

Vanaf nu zijn we officieel verslaafd aan Nepal. Ik geef toe dat ik de trekking een scheet in een fles vond. Maar dan wel een hele mooie scheet. Iemand zin om binnenkort te trekken in Nepal?

T Anny& N Eddy op 15/11/11

blij jullie terug tezien en de verhalen te lezen, dit is tot hiertoe het mooiste van allemaal prachtige foto’s , An&Stiaan jullie zijn echte trekkers geworden’wij worden er gewoon stil van, was het ook niet een beetje gevaarlijk,maar swat het waren goede gidsen naar ik lees,en nu tijd om eens goed te rusten, en de laatste loodjes komen er stilletjes aan, maar geniet nog verder dikke dikke kussen.

t lea n tano op 15/11/11

Hallo Anneke &Stiaan ,wat ben ik weer blij met jullie nieuwe berichten leesplezier en foto s!!Wat hebben jullie allemaal meegemaakt zeg ,die foto van Anneke met de vlaggetjes schoon hoor!Jullie zien er alle 2 bijzonder goed uit !!! Ik heb al van mama gehoord dat het voor herhaling vatbaar is dat is positief zeker??Enfin nu gaan wij toch aftellen hoor ,maar voor nu nog veel plezier en hou het veilig !!!Dikke knuffel en dikke kus van TLea NTano

van brusselt op 15/11/11

An en stiaan, het is elke keer leuk om jullie tocht te lezen,zo echt.
Geniet van alles.
Groetjes KristelV.B.

jéjé en sus op 16/11/11

prachtige foto’s ,pakkend verhaal,maar blijkbaar niet zonder gevaar ! wij zijn blij jullie gelukkige snuiten te zien ,zowel op skype als op de foto’s. Dikke kussen en tot gauw !!
mama en vake

admin op 16/11/11

@T Anny& N Eddy – @jéjé en sus: Gevaarlijk is redelijk relatief. Klinkt altijd viezer dan dat het is. Een pakkend verhaal? Waarschijnlijk door het deel van de stevige bolus. Pas op dat is een kunstvorm op zich.

Margit en Leslie op 16/11/11

“Een scheet in een fles, maar wel een hele mooie scheet” Schitterend gezegd Stiaan en ik gelóóf het ook! Zag er toch echt prachtig uit hoor, kan begrijpen dat jullie nog eens terug willen, de Himalaya gaat niet lopen eh, er komt zeker weer een kans om er dan helemaal voor te kunnen gaan! Geniet nog van alles wat jullie pad kruist (vooral die schattige kindjes seg :) ) en tot lees! x

jéjé en sus op 16/11/11

stiaan,
wordt het niet stillekesaan tijd dat anneke voor u nieuw ondergoed koopt, uw broekskes zien er niet meer uit! den Dash was precies ook op.
sus

admin op 16/11/11

@jéjé en sus: Niet te cryptisch Sus, ons verstand werkt hier niet meer naar behoren. Btw ik heb hier zwart ondergoed. Kwestie van geen sporen achter te laten ;)

Magda Wouters op 16/11/11

Het was misschien niet helemaal wat jullie ervan verwacht hadden maar je hebt het toch maar weer meegemaakt! Op naar het volgende….
Tot gauw.

Phoe iedere keer denk ik na hoe ik Stiaans verhalen naar kleuter niveau moet vertalen. Deze keer scheet in een fles …….. Hmmm protje in een tas?? Neeee das niet t zelfde. Weer wat uit mijn duim zuigen dus…..
Groeten en nog veeeeeeeeel plezier van Leefgroep 3 Klavertje 4

clarisse op 16/11/11

helemaal in de ban van jullie verhaal en prachtige foto’s… geniet van jullie laatste maand AVONTUUR!

sara en tom op 16/11/11

we zijn blij dat jullie dit fantastische allemaal mogen en kunnen ervaren maar we zijn ook heel content dat we jullie verhalen terug kunnen lezen…zo lang zonder dat we iets van jullie hoorden…dat was toch lang genoeg ze :-)
geniet van al hetgeen nog moet komen!
dikke kussen

lenaerts sofie op 17/11/11

hey, blij te lezen dat jullie er van hebben genoten! XXX

vandermolenward op 17/11/11

Hallo Anneke en Stjaan
Deze verhalen zijn te prachtig om te lezen.Ik krijg al goesting,maar met mijn slechte benen, zou ik dit ook niet aankunnen.Ge zou nogal vloeken, moest ik erbij zijn. Ik zou beter passen in Sam’s bar dountouwn Thamel; Als je mooie foto’s hebt van deze bar kan ik er misschien eentje inrichten in de kloosterstraat en kan ik zo de sfeer opsnuiven. Het is wel spijtig dat je de top van de Everest niet onder je voeten hebt gehad, maar de veiligheid gaat boven alles Ik ben al blij dat je goed geslapen hebt in Jiri Stjaaneke ge hebt toch de slaapzak van Clarisse genomen hoop ik, want in die van de Derk zal wel een geurje zitten en voor de rest, mag je die 2 snotneuzen die je onderweg bent tegengekomen, wel efkes mee naar huis brengen, ze zien er zo lief uit Geniet nog van de rest van je reis Nen hele dikke kus van de papa en de mama wees voorzichtig

Caroline op 18/11/11

Hey Stiaan en anneke, super weer om te lezen! Was al volop aant wachten naar nieuwe berichten van jullie. Ik wil mee , ik wil mee!!!!! als jullie toch nog eens de moed vinden de everest te gaan zoeken :-) Geniet er nog van daar, ik weet nu al dat er aan de kersttafel veel verhalen gaan komen ! Veilige reis daar nog en tot binnenkort! xxx

Bieke op 18/11/11

Seg, An da’s een supermooie foto van jou zo tussen de gebedsvlaggetjes!!! Je voelt de energie zo stromen…;-)

admin op 19/11/11

@vandermolenward: Je kan meer dan je denkt… Everest onder onze voeten zit er sowieso niet echt in voor ons op 8848m staan is niet voor iedereen weggelegd. Maar we hebben de hele serie 8000′ers gezien vanuit het vliegtuig en dat is ongelooflijk. Misschien wel het mooiste moment aangezien we ze vanop de begane grond niet gezien hebben.

@Bieke: Dan moet je de energie eens voelen tijdens een puja. Dat is pas de max zelfs voor de niet Boeddhist.

t lea n tano op 19/11/11

Anneke&Stiaan ‘hier ben ik nog eens terug met een berichtje. Zeg Stiaantje dat zal er niet inzitten he om zo rap terug te gaan……. eerst uwe boek afmaken en dan naar de boekenbeurs zeker!!!!!! Wat denk je? Nu die scheet in een fles, hebben jullie die niet laten vliegen in de bus? Ik zou het zeeeeeeeer warm gekregen hebben denk ik! Jullie zijn straffe gasten hoor ik ben blij dat alles zo goed verlopen is tot hiertoe, nu nog wat verder genieten, nog veel plezier he en blijf voorzichtig! kusjes knuffels xxx

Marcella & Leon op 20/11/11

Hey Anneke&Stiaantje jullie foto s te zien is zeker geen scheet in een fles,maar zo te zien amuseren jullie je nog fantastisch,houden zo!!Tot ziens dikke kus van Marcella & Leon xxx

Hallo , ik heb mij een deel van de namiddag en avond enorm goed geamuseerd met jullie geweldig toffe ” optrot ” !!! Waarvoor hartelijk dank !!!De ideale huwelijksreis , ik raad het iedereen aan !!! Geniet, geniet, geniet er nog enorm veel van . En wees soms ook voorzichtig , ik zag toch wel gevaarlijke stunts ! Knap gedaan van jullie !!! Lieve groetjes Paul en Nora

ELS DE SCHUTTER op 07/12/11

hallo anneke en stiaan met een beetje vertraging met al dat getrouw (toch een beetje spijtig dat jullie er niet bij waren maar dank voor jullie berichtje om nog aan ons te denken!) heb ik weeral weer eens supergenoten van jullie reiservaringen! Geniet nog van jullie laatste dagen en veilige terugreis dikke knuffel van elske en hare dikke vriend