'; ?> De kunst van het niets doen | Anneke & Stiaan op trot!
December 6, 2011

We krijgen Nepal maar niet uit onze hoofden. Het land heeft een diepe indruk op ons nagelaten en we leven nog steeds op het ritme van de Himalaya. Opstaan met het krieken van de dag en ‘s avonds met de kippen op stok. Tijd en ruimte hadden geen effect op ons. Het was alsof de beschaving was verdwenen en niets er meer toedeed, alle verbindingen met de bewoonde wereld quasi verbroken. Ik denk aan de dag dat ik alleen op Lamjura la arriveerde, een heel eind voor de groep en onze gidsen. Mijn hand gleed langs de gebedsmuur op de top van de pas en met één beweging stuurde ik Om Mani Padme Um (Gegroet, Juweel in de lotus.) alle richtingen uit. Een moment van opperste geluk op een slordige 3500m. Het was alsof ik 16 dagen lang mediteerde, een vrij hoofd door de ijle lucht. Sinds we terug in Thailand zijn, heb ik last van overactieve hersenen. Mijn zintuigen nemen alles rondom iets te scherp waar, te veel prikkels om te verwerken. Hoewel mijn lichaam moe is van al het reizen kan ik nauwelijks slapen. Verschillende gedachten razen non-stop door mijn hoofd.

We besluiten in Chiang Mai wat stoom van de ketel te laten. Het hollen van A naar B begint stilaan zijn tol te eisen. Met het einde in zicht doen we het wat rustiger aan. Chiang Mai ligt op een kruispunt van de oude zijderoute, een belangrijke ontmoetingsplaats van verschillende volkeren op weg naar China met opium, zijde en hout. Nu is het een toeristische trekpleister voor iedereen die niet van bakken en braden houdt op een strand in het zuiden van het land.

We slingeren de berg op richting Wat Phra Doi Suthep, één van de meest heilige tempels in het noorden van Thailand. We delen een laadbak van een jeep/taxi met enkele Thaise jongeren. Voor hen is het een pelgrimstocht hoewel ze er niet echt Boeddhistisch uitzien terwijl ze continu hun Facebook-profiel checken en belachelijke foto’s van elkaar trekken met hun iPhone. Samen met een hondertal landgenoten draaien ze enkele ogenblikken later rond de gouden chedi van de tempel. Het goud glinstert in de zon. De kracht van het Boeddhisme dat we in een simpele gompa in Nepal vonden, is hier ver zoek. We storen ons aan alle mogelijke manieren waarop ze hier geld proberen te verdienen.  Het is een komen en gaan van bussen. Een markt aan de voet van de 306 trappen richting de tempel probeert toeristen nog wat geld uit de zakken te rollen met allerlei prularia. We slenteren nog wat rond en besluiten snel terug af te dalen naar het centrum van Chiang Mai voor een verse banana shake waaraan we ondertussen verslaafd zijn geworden. Tijdens één van onze zwerftochten door de straten van deze stad stootten we op een klein Japanees restaurant met een gezonde keuken en de allerbeste shakes. We ontmoetten elke dag dezelfde mensen, veelal yoga-studenten van om de hoek, terwijl we onze bevrozen banaan naar binnen trekken. Hemels…

Onze dagen passeren op een relax tempo zoals de mensen op straat  die we vanop een terras observeren. We worden stilaan meesters in de kunst van het niets doen. Onze laatste avond in Chiang Mai vullen we met een rondje Muay Thai. We arriveren goed op tijd in het stadium, we hebben ringside plaatsen. De schelle Muay Thai-muziek staat loeihard. We bestellen een Chang en kijken hoe de boksers met olie word ingesmeerd. De eerste boksers van de avond zijn amper 10 jaar oud. An fronst haar wenkbrauwen, ik wrijf in mijn handen. De jongen in de blauwe hoek blaakt van zelfvertrouwen en iets te veel olie. Als een echte gladiator kruipt hij de ring in, doet een ereronde en staat even later stoer te kijken naar zijn tegenstander, een veel te kleine snaak met de angst in zijn ogen. “Ik geef hem nauwelijks een ronde”, zeg ik tegen An. Het orkest speelt Respect To The Teachers en de boksers beginnen aan hun rituele dans. De blauwe bokser bespeelt het publiek als een professional. De bel rinkelt, de eerste ronde gaat in. De rode bokser wordt vanaf de eerste seconde zijn hoek in gedreven, hij incasseert enkele rake klappen en kan nauwelijks antwoorden op het geweld. Een rake trap in zijn lever en hij hangt even later verslagen in de touwen voor het einde van de eertse ronde. De winnaar triomfeert in ware Rocky-stijl en groet het publiek als een grote. We wensen de iets te zelfzekere jongen nog veel rake klappen toe en geven de verliezer een bemoedigend schouderklopje terwijl hij achter onze rug passeert.

Het nerveuze orkest kondigt de grote jongens aan. Een stel magere en pezige kerels betreden de ring. Hun rituele dans wordt met een uiterste precisie uitgevoerd. We kijken met open mond toe hoe deze jongens sensueel dansen. Zo atypisch voor een bokser. In de hoek van het stadion wordt druk gediscussieerd en gewed. Bij elke beweging in de ring komt er een geanimeerd antwoord van de Thai die hun geld zien verloren gaan. Muay Thai is een tactisch spel, de boksers tasten elkaar af tot het moment dat ze kunnen toeslaan. Er wordt geen overbodige energie verspilt. De kerels in de ring zijn beenhard en incasseren rake klappen. Mijn Pad Thai zou al lang terug door mijn strot gesjeesd zijn. Het zijn lange rondes. Alle wedstrijden worden uitgevochten op punten. En dan is er nog de hoofdkamp. Een bleke Ier stapt de ring in, op het eerste zicht een echte slungel. De match is de bekroning van zijn Muay Thai-stage in Chiang Mai. Vanaf het eerste belsignaal zien we dat hij tegen een ondermaatse Thai vecht. De Ier kan hem gemakkelijk aan. Wat wil je, een Europeaan die heel wat centjes dropt, laat je toch niet verliezen? We vragen ons af of hij wel beseft dat hij niet tegen gelijken vecht. Na drie rondes hangt de Thai in de touwen. De Ierse vriendjes juichen, wij smijten nog een welgemeende fuck you naar zijn hoofd en trappen het af. Wat een domper op de feestvreugde.

Een dag later zetten we koers richting Sukhothai, onze laatste halte vooraleer we naar het zuiden doorreizen. Sukhothai heeft een 200-tal ruïnes volgepropt met de meest fantastische Boeddhabeelden. Het leuke van al is dat je hier amper toeristen tegen het lijf loopt, het zijn wij en de geesten uit een ver verleden. We fietsen tussen de prachtige tempels, beelden en pagodes. Zulke mooie Boeddhabeelden hebben we nog niet gezien tijdens onze reis. We stappen van tijd tot tijd van onze fiets om elk detail met het fototoestel vast te leggen. Op onze weg passeren we een groepje monniken, knikken en genieten samen van de immense Boeddha van Wat Si Chum.

jéjé en sus op 06/12/11

‘het einde is nabij’ van deze uitzonderlijk mooie belevenis, even rusten en op naar de volgende horizon, waar ook in de wereld !
mama,vokke.

T Anny N Eddy op 06/12/11

An& Stiaan, wij hebben genoten van jullie verhalen, wij zullen dat zeker missen, het was al een gewoonte geworden van wat zouden ze vadaag doen.In ieder geval ‘WELKOM THUIS’, wij zien jullie nog wel, geniet nog maar een beetje, onze laatste dikke kus op de mail.!!

Volgens mij is reizen op jullie manier erg vermoeiend , temeer omdat er lang niet elke dag een bedje voor jullie klaarstond . Rust nu maar goed uit en geniet nog even van het luilekker rond hangen op jullie laatste bestemming !!!

Ik denk dat jullie nog eens terug zullen gaan , nu jullie de smaak te pakken hebben ! Jullie zien er ook gelukkig en stralend uit , en nog niet eens gefotoshopt !!! Er is zoveel moois te zien in deze fantakolosachtig grote wereld en onze stapjes zijn zo enorm klein .
Dank dat ik bij jullie prachtig geformuleerde verhalen en toffe foto’s bij mocht zijn ! ! ! Lieve groetjes Paul en Nora

lieve op 11/12/11

nu jullie reis naar het einde loopt, begint het bij ons toch stillekes aan te kriebelen van jullie terug bij ons te hebben! de maanden zijn gevlogen,jullie brein heeft zoveel dingen opgeslagen om nooit te vergeten.welkom in ons Belgenlandje, waar ge geen boebels
van de zon krijgt, maar een warme ontvangst!

rust , geniet en tot gauw!! kus

T Lea N Tano op 11/12/11

hallo Anneke & Stiaan,ik ben weer zo ver dat ik jullie een berichtje kan sturen, met nieuwe knie er bij !! Zo n mooie foto’s en verhalen dat gaan we wel wat missen hoor,maar voor de rest sluit ik mij helemaal aan met het berichtje van Lieve !!!Dus dikke kus en tot in Zandvliet of Berendrecht xxx

Dag ann en Stiaan!

Gaan jullie het nog gewoon worden bij ons?
Geniet nog van jullie tijd daar met nonkel Eddy en Lieve, kan je nog even heerlijk genieten!

Tot binnekort!!! xxxxxxxx